X بستن

بي حجاب ترين زني که تاحالا ديديد اونم در تهران واي!!

تا مي توانيد شهوت راني و بدحجابي کنيد / عکس

عکس زیباترین دختر سال ایران در سال ۹۵

حرکت بى شــرمانه دختر ایرانی در دبیرستـان دخترانه / عکس

عکس جنجالی و لو رفته از سرویس مدرسه دختران

 

 

دانلود فیلم زندان زنان با لینک مستقیم

دانلود رایگان فیلم سینمایی ایرانی زندان زنان با کیفیت عالی DVDRip

محصول ۱۳۷۹ با لینک مستقیم به همراه نسخه کم حجم MP4

Zendane Zanan دانلود فیلم زندان زنان با لینک مستقیم

نویسنده و کارگردان: منیژه حکمت | موضوع: اجتماعی | سال تولید: ۱۳۷۹

مدت زمان: ۹۴ دقیقه | نوع فیلم: سینمایی | مخاطب: بزرگسال

فرمت: MKV + MP4 | حجم: ۴۰۵ + ۸۲۵ مگابایت

دانلود کیفیت عالی ۸۰۰ مگ

دانلود کیفیت کم ۴۰۰ مگ

خلاصه داستان:
رئیس جدید زندان زنان، قوانین تازه‌ای برای افراد خاطی در نظر می‌گیرد اما میترا یکی از زندانیان که به خاطر قتل ناپدری خود زندانی است تن به این قوانین نمی‌دهد و با کوتاه شدن موی سر و حبس در سلول انفرادی تنبیه می‌شود. زندانی دیگری به نام گل اندام دختر کوچکش سپیده را در شب بمباران هوایی به دنیا می‌آورد. هفت سال بعد دختری به نام سحر درون بندهای داخل زندان مورد آزار جنسی توسط یکی از زنان قرار می گیرد و…

بازیگران :
پگاه آهنگرانی، رویا تیموریان، مریم بوبانی، رویا نونهالی، فرخنده فرمانی زاده، گلاب آدینه و…

شایع ترین جرم درون زندان زنان چیست؟

جرم‌هایی که زنان را در ایران به زندان می‌اندازد با مردان فرق دارد؛ اگر در رتبه‌های اول و دوم جرم‌هایی که ارتکابشان این زنان و مردان را به زندان می‌اندازد هم باهم یکی باشد، این رتبه دوم جرم‌های ارتکابی در زنان زندانی است که آن‌ها را با مردان‌ زندانی متفاوت می‌کند.
مردانی که به هر جرمی که به زندان افتاده باشند، «اعمال منافی عفت و اخلاق» جایی در میان عنوان جرم‌هایشان ندارد، اگر هم داشته باشد آن‌قدر کم است که در میان آمار رسمی سازمان زندان‌ها حرفی از آن‌ها نباشد.
اما داستان برای زنان زندانی فرق می‌کند؛ این را می‌شود از آمارهای رسمی سازمان زندان‌ها فهمید؛ آماری که می‌گوید رتبه اول در جرم‌های ارتکابی زنان و مردان زندانی یکی است: موادمخدر، ولی وقتی نوبت به رتبه دوم می‌رسد، داستان فرق می‌کند.
این را می‌شود از حرف‌هایی فهمید که دیروز غلامحسین اسماعیلی، رییس سازمان زندان‌ها، با «فارس» زده است. او با این‌که از کاهش یک‌درصدی آمار زندانیان زن مربوط به جرایم موادمخدر نسبت به سال گذشته خبر داده ولی خبرهای دیگری هم داشته است؛ خبرهایی مثل افزایش یک‌درصدی آمار زندانیان زن که با جرم سرقت در زندان‌ها به سر می‌‌برند نسبت به سال گذشته و آمار پنج‌درصدی زنان زندانی از کل زندانیان کشور.
اسماعیلی درباره تعداد جرائمی که زنان زندانی به دلیل ارتکاب آن‌ها در زندان‌ها هستند هم حرف‌هایی داشته است: «جرم اول در زنان مانند مردان جرم موادمخدر است و جرم دوم اعمال منافی عفت و جرم سوم سرقت است در حالی که در مردان سرقت جرم دوم است و در مجموع آمار زندانیان زن که به جرم موادمخدر در زندان‌ها به‌سر می‌برند نسبت به سال گذشته یک‌درصد کاهش و آمار زندانیان زن که با جرم سرقت در زندان‌ها هستند یک‌درصد نسبت به سال گذشته افزایش داشته است.»
حالا سال‌هاست که مسئولان سازمان زندان‌ها، بهزیستی، نیروی انتظامی و… از افزایش تعداد زنانی حرف می‌زنند که خیابان محل کارشان است و آفتاب که غروب می‌کند، کم‌کم کارشان در خیابان‌های شهرهای بزرگ شروع می‌شود؛ زنانی که کارشان به اعتقاد این مسئولان، منافی عفت است و لقبشان هم «خیابانی» و«ویژه».
سال ۸۵ را باید تنها سالی دانست که چندنفر از مسئولان کشور و پژوهشگران، رغم تقریبی این زنان را ۳۰۰‌هزارنفر اعلام کردند. در آن زمان برای اولین‌بار این پژوهشگران دفتر امور آسیب‌دیدگان اجتماعی بهزیستی بودند که زنگ خطر پایین‌آمدن سن زنان روسپی را به صدا درآوردند.
در بررسی‌ای که در آن زمان درباره گروه سنی زنان خیابانی انجام شد از بین شش‌هزار و ۵۳ زن خیابانی که در کل کشور زندانی بودند، دختران بین ۱۵ تا ۲۵ سال، بیشترین تعداد را تشکیل می‌دادند. همان هشت سال پیش هم بود که هادی معتمدی، مدیرکل وقت دفتر آسیب‌های اجتماعی بهزیستی کشور، گفت آمار نجومی درباره این پدیده را قبول ندارد ولی همزمان گفت که چهار‌هزار زن خیابانی در کشور وجود دارد که بهزیستی تنها قادر است سالانه ۱۵۰۰نفر از آن‌ها را ساماندهی کند؛ ساماندهی‌ای که معلوم نبود برنگشتن این زنان را به کار قبلیشان تضمین کند زیرا به گفته او «نیمی از زنانی که ساماندهی شده‌اند به چرخه کارگری جنسی در مقابل دریافت پول، بازمی‌گردند.»
مسئولیت نگهداری از «زنان خیابانی» و «دختران فراری» با بهزیستی است، ولی طبق قانون، این وزارت کشور است که باید تعداد آن‌ها را اعلام کند؛ اتفاقی که تا به حال نیفتاده است. اما اگر هیچ‌یک از نهادهای مسئول در حوزه این زنان، حرف و برنامه‌ای برای آن‌ها نداشته باشند، مسئولان نیروی انتظامی هستند که با شروع هر مرحله از طرح امنیت اجتماعی که حالا عمرش به هشت سال می‌رسد، بگویند که برای این زنان برنامه ویژه‌ای دارند: جمع‌آوری آن‌ها و تحویل دادنشان به مراجع قضایی؛ راهی که مقصدش به زندان می‌رسد و نتیجه‌اش رتبه دوم جرم «اعمال منافی عفت» در جرایم ارتکابی زنان زندانی است؛ موضوعی که مسئولان سازمان زندان‌ها حالا آن را براساس آمارهایشان تایید می‌کنند.
زندانی‌کردن یا نکردن زنان خیابانی همیشه محل بحث‌ونظر بسیاری بین جامعه‌شناسان و روانشناسان بوده است؛ کارشناسانی که تعدادی‌شان می‌گویند جای مناسب برای این زنان زندان است و بس و تعدادی‌شان مخالف این نظر هستند.
دکتر دانش، روانشناس زنان،بالارفتن تعداد زنانی را که با جرم «اعمال منافی عفت» به زندان افتاده‌اند، نتیجه حساسیت‌های جامعه و مسئولان انتظامی می‌داند: «در سال‌های گذشته شاهد بوده‌ایم که برنامه‌های ویژه‌ای برای زنان، وضعیت حجابشان و… در نظر گرفته شده و حتی ستادهای ویژه‌ای در این‌باره تشکیل شده است؛ یعنی این‌که هروقت حساسیت‌ها درباره زنان بالاتر برود و آن‌ها را به هر بهانه‌ای دستگیر کنیم، معلوم است که آمار کسانی که جرمشان منافی عفت نامیده می‌شود، بالا می‌رود.»
شیوا شکاری، عضو مرکز مطالعات زنان و فعال حقوق زنان، هم  می‌گوید که چند دلیل در بالارفتن تعداد زنان خیابانی در زندان‌ها وجود دارد: «مهم‌ترین این دلایل به قوانین خانواده کشور ما بازمی‌گردد، قوانینی که حمایتی از زنان نمی‌کند و در رابطه‌شان با مردان، حق را به مردان می‌دهد و در طلاق‌هایی که رخ می‌دهد، حمایتی از زنان نمی‌کند.
دلیل دوم مسائل اقتصادی است و به این دلیل که زنان از مردان فقیرتر هستند، آن‌ها را بیشتر درگیر می‌کند و در صورت نداشتن حمایت، آن‌ها را به کارهای خلاف وامی‌دارد. دلیل دیگر این است که اعتقادات مذهبی در کشور ما هنوز نتوانسته نقش تاثیرگذار را برای جلوگیری از رفتن زنان به سمت کارهایی بگیرد که خلاف عفت شناخته می‌شوند.»
او نقش نهادهای دولتی را در حمایت‌نکردن از زنان و خانواده‌های آسیب‌پذیر از عوامل تاثیرگذار در بالارفتن تعداد زندانیان زن می‌داند: «در همه کشورهای دنیا خانه‌های امنی برای زنان آسیب‌پذیر وجود دارد؛ در حالی که در ایران فکری به این حال نشده و اگر هم شده است پاسخگوی نیازها و تعداد این زنان نیست.»

 

در زندان زنان چه مي‌گذرد؟

وقتي جلوي در طوسي زنگ از ماشين پياده مي‌شوي، باد گرم همچون هرم آتش به صورتت هجوم مي‌برد.
تک‌ درخت‌هاي نارون پيرامون در طوسي رنگ، تنها سايه‌اي است براي جمعيت پراکنده اطراف آن.
هيچ کس از ديدنت پشت در طوسي رنگ تعجب نمي‌کند؛ اينجا همه به ديدن چهره‌هاي غريبه عادت دارند.

در طوسي رنگ را که مي‌زني، سرباز با اخم، پنجره کوچکي را که در سمت چپ در است، با ابرو نشان مي‌دهد و مي‌گويد: «آنجا»

اعتنايي نمي‌کني و براي فرار از گرماي آفتاب که همچون تيغ بر سر فرو مي‌ريزد، خودت را به سايه باريکي که در طوسي ايجاد کرده مي‌کشاني، چند تماس کافي بود که سرباز جلوي در به دنبالت بيايد و تا ورودي در طوسي رنگ بدرقه‌ات کند. بر سر در طوسي رنگ نوشته شده: «ندامتگاه خورين».
وارد که مي‌شوي، کنجکاوانه دنبالت مي‌کنند؛ چشمان سرباز جلوي در‍!
به هر چيزي شباهت دارد جز زندان! حياط پر دار و درخت زندان برايت خيابان‌هاي شهر را تداعي مي‌کند.

اول از همه ساختمان‌هاي اداري به چشمت مي‌خورد که پشت سر هم قطار شده‌اند. زن و مردي در حصار سيم‌هاي در هم تنيده شده به يکديگر زل زده‌اند. اين بچه‌ها اينجا چه مي‌کنند؟ اين را من مي‌گويم.
زن اينجا زنداني است، همسرش براي ملاقات با وي آمده است؛ اين را سربازي مي‌گويد که قرار است ما را تا اتاق رئيس زندان برساند.

بايد تا ته خيابان بروي؛ ديوارهاي بلند، سيم‌هاي خارداري که تا دو متر روي ديوارها بالا رفته است؛ حتما اينها را گذاشته‌اند تا هيچ زنداني جرأت فرار کردن نداشته باشد؛ اين را با خودم گفتم.
مجوز حضور براي بازديد را که مي‌گيري، تازه بايد دوباره چند متري را براي رسيدن به جايي که به نظر آخر جاده خيابان است، پشت سر گذاري، اما راه ديگري در سمت راست ديوار هست که تو را به سمت زندان زنان مي‌رساند.

روبه‌روي نماي سه طبقه‌اي که لوله‌هاي رو کار آب آن را از ريخت انداخته‌اند؛ مي‌ايستم. سه بار زنگ پياپي. زني مسن را در پشت در جاي مي‌دهد. چهره تکيده و صورت چروک شده‌اش، سنش را بالا نشان مي‌دهد. کليد در دست اوست، اما چادر گلدارش نشان مي‌دهد که او هم زنداني است.
درخت چنار بزرگي در وسط حياط سايه انداخته است و هيچ گياه و سبزه ديگري آنجا نيست.

با چادرهاي رنگي گلدارشان، دايره‌وار ميان حياط نشسته‌اند. نگاهم مي‌کنند؛ نگاه‌هايي که حتي لحظه‌اي بر نقطه‌اي ثابت نمي‌ماند. از چشم‌ برخي اضطراب مي‌بارد؛ اضطرابي با کورسويي از اميد. نگاه سنگينشان دنبالم مي‌کند. جوانترها سعي مي‌کنند بي‌اعتنا شوند، توپ دستشان مي‌گيرند و شروع مي‌کنند به واليبال بازي کردن، اما مسن‌ها دور تا دور هم نشسته‌اند و سيگار دود مي‌کنند؛ خسته و تکيده به ديوارهاي سرخ رنگي تکيه داده‌اند که حالا تنها در سايه آن مي‌آسايند.

دفتر رئيس زندان چندان بزرگ نيست. (خبرنگارند، با رئيس زندان هماهنگ شده است)؛ اين را مددکاري مي‌گويد که پشت سر ما وارد اتاق مسئول بند زنان مي‌شود.
روبه‌رو مي‌نشيني تا از در توري اتاق مسئول رفت‌وآمد زنداني‌ها از چشمت دور نباشد. پنجره کوچکي پشت سرت دقيقا روبه‌روي در توري است که از همانجا ملحفه‌اي سفيد با گل‌هاي آبي، تخت‌ها نمايان است.

اگر بخواهي بيشتر کنجکاوي کني و داخل بندها را ببيني، مجبوري وقتي مسئول براي ريختن چاي به بيرون از بند مي‌رود، سرت را نود درجه بچرخاني.
در بند زنان اين زندان، پنجاه زنداني هستند که گاهي برخي از آنها به مرخصي مي‌روند و تعداد آنها هميشه متغير است؛ اين را مسئول بخش زنان مي‌گويد که زن مسني است و ۲۵ سال است که سابقه مديريت در زندان را دارد.

• وضعيت نقل و انتقال زنان زنداني چگونه است؛ اين را من مي‌پرسم.
ـ بسته به ميزان درخواست زندانيان و موافقت مسئولان زندان دارد.

خودش بدون آن که من پرسشي بپرسم، مي‌گويد: زنداني‌ها در روز، دو ساعت صبح و دو ساعت بعد‌ازظهر استراحت دارند. البته در هفته هم مي‌توانند ملاقات حضوري، تلفني يا ويژه داشته باشند.
خودش مي‌گويد: اينجا زن‌ها بيکار نيستند؛ براي جوانترها، کلاس هنري گل‌سازي، سوزن دوزي، قاليبافي داريم و مسن‌ترها در کلاس نهضت سواد آموزي شرکت مي‌کنند.

• زنداني‌ها اصولا در چه سن و سالي هستند؟
ـ و او در پاسخ مي‌گويد: اصلا مشخص نمي‌کند؛ از ۵۸ ساله اينجا هستند تا دختر جوان هفده ساله.
گفت‌وگو با وي که پايان مي‌يابد، با مددکار به حياط مي‌رويم. چند زن پشت کيوسک تلفن نصب شده ايستاده‌اند. مددکار خودش کنجکاوي‌ام را مي‌فهمد و مي‌گويد: ساعت هواخوري است. هر زنداني وقت دارد ده دقيقه مکالمه تلفني داشته باشد. همه نگاه‌هاي خسته دوباره به سمتت هجوم مي‌آورد و هر چقدر سعي مي‌کني از زير بار نگاه‌ سنگينشان فرار کني، گريزي نيست. به ناچار خودت را به روي صندلي گوشه حياط مي‌کشاني تا شايد راهي براي گريز از چشمان آنها پيدا کني.

زني با موهاي جوگندمي روي پله‌هاي گوشه حياط نشسته، سيگارش را با آتش سيگاري که حالا رو به تمام شدن است، دود مي‌کند؛ دودي حلقه‌اي جلوي صورتش ديوار مي‌کشد.
چند صندوق بالاي سر وي قرار گرفته شده که پل ارتباطي زندانيان با مسئول زندان، رئيس زندان و رئيس کل زندان‌هاست.

براي آن که از تيررس نگاه‌ها در امان باشي، مجبور مي‌شوي به اصرار زن جواني که مي‌خواهد هم‌صحبتش باشي، تن در دهي.
چند ماهي است در زندانم. جرمم معاونت در قتل فرد مورد علاقه‌ام است. چهارده سالم بود که ازدواج کردم اما همسرم معتاد بود و با آنکه يک پسر داشتم، مجبور شدم جدا شوم. آن موقع همدان بوديم، مجبور شدم به تهران بيايم و در خانه‌ها کار کنم. همان موقع بود که با عباس آشنا شدم. خرجم را مي‌داد و دوستم داشت. يک بار عباس به من گفت، با پدرم تماس بگير و وي را به گاوداري در ورامين بکشان. آنجا قتل پدر عباس را طراحي کردند. اين را حميرا مي‌گفت، اما مدام هم تذکر مي‌داد، نمي‌دانستم قصد کشتن پدرش را دارد و همه چيز اتفاقي بود.

پريسا زنداني ديگري است؛ با روسري گلدار نزديک مي‌شود و مي‌خواهد کمکش کنيم. سابقه اولش است، به شيشه و کراک معتاد است. طلاها را از دوستش براي خريد مواد دزديده است. او دوست صميمي نرگس است. با آنکه نرگس بيست سال از وي بزرگتر است، اما در اين مدت با هم حسابي رفيق شده‌اند؛ سه تا بچه دارم و به جرم خريد و فروش مواد مخدر دستگير شدم. هفده گرم کراک داشتم و به يازده سال زندان محکوم شدم. خودم يازده سال به ترياک معتاد بودم، اما حالا ترک کرده‌ام. از سرنوشت پسر کوچکم اطلاعي ندارم، او را براي چوپاني به بيابان فرستاده‌ام.

با صداي زنگ از جا مي‌پري؛ وقت هواخوري تمام شد، به سلول‌هايتان برويد؛ اين را مددکاري مي‌گويد که همراهيت مي‌کند.
حالا به سمت دري مي‌روند که قرار است تا چند دقيقه ديگر به روي آنها قفل شود. چند نفري غر مي‌زنند، اما چاره‌اي نيست، بايد به درون سلول بروند.
زن مسني که موهاي سفيد شده‌اش از زير روسري بيرون زده و تيپ مردانه‌اي دارد، داد مي‌زند: خانم‌ها داخل. او حبس ابدي است، وکيل بند است، کمي جدي و بد اخلاق است، اما حضورش براي زنداني‌ها بد نيست.

ديگ بزرگ سبزي پلو به داخل بند برده مي‌شود. همه با کاسه‌هاي در دست دور آن جمع مي‌شوند و براي کم و زيادي برنج چانه مي‌زنند.
«خود کرده را تدبير نيست، خودمان کرديم به جاي آزادي بايد در اين چهار ديواري زندان منتظر غذا باشيم». بعضي از زنداني‌ها که کسي را ندارند برايشان غذا بفرستد، اگر همين را هم نخورند از گرسنگي مي‌ميرند؛ اينها را پريسا مي‌گويد؛ دختر جواني که سارق منزل است.

هر کس غذايش را مي‌گيرد و به سمت تختش مي‌رود. همه جا تميز و شسته و رفته است و همه مشغول غذا خوردن هستند و هيچ کس تعارف نمي‌زند. بعضي‌ها دور هم نشسته‌اند و تازه‌واردها با بي‌ميلي کنار تخت‌هايشان به تنهايي غذا مي‌خورند.
سکوت معنادار، ديوارهاي سرد و طوسي رنگ و راهروهاي کوچک و دلگير، دايم اين نکته را برايت يادآوري مي‌کند که اينجا زندان است؛ زندان زنان.

حالا فرصت پيدا مي‌کني که به همه سلول‌ها سرکي بکشي؛ ابتدا بند قرنطينه است. همه زندانيان تازه وارد سه روز مهمان اين اتاقند. اگر معتاد باشند، مشخص مي‌شود و ترکشان مي‌دهند و اگر موادي بلعيده باشند، دفع مي‌شود.

سرويس بهداشتي کنار آنجاست و تقريبا تميز، با کف سراميک. دو اتاق با ديوارهاي طوسي رنگ با سه رديف تخت در چهار گوشه آن براي با سابقه‌هاست و تازه‌واردها.
مهمان اجباري سالن بزرگي هستند که بيش از پانزده رديف تخت سه طبقه دارد. سهم هر اتاق يک تلويزيون و يک يخچال است. ملحفه‌هاي آبي گلدار روي تخت‌ها تميز به نظر مي‌آيد و نگهبان بند مي‌گويد هر دو روز يک بار به وسيله خود زنداني‌ها شسته مي‌شود.

در يکي از اتاق‌ها، آيينه کوچکي آويزان شده و جز مهتابي‌هايي که پرک مي‌زنند، چيز چشمگيري نيست.
عروسک‌‌هاي بافتني نشان مي‌دهد که صاحب تخت انتهايي سالن، فرزند کوچکي دارد و چادري که به ميله‌هاي صندلي بسته تا براي بچه‌‌اش گهواره درست کند، حدست را به يقين بدل مي‌کند. تنها غذا مي‌خورد و روسري‌اش را از پشت زير موهايش گره زده است. نامش نرگس است و مي‌گويد: شش ماه است در زندانم، اما کودکم چهل روزه‌ است و در زندان بچه‌ام را به دنيا آوردم.
از نگاهش ناراحتي موج مي‌زند. با يک دست چادر ننوي کودکش را نشان مي‌دهد و با قاشقي که در دست ديگر داشت، مدام با غذايش بازي مي‌کرد.

سه نفري دور پارچه‌اي که حالا سفره شده است، نشسته‌اند؛ دو دختر هفده، هجده ساله و يک زن که بعدا فهميدم مادرشان است. دست‌هاي دختر نگاهت را ميخکوب مي‌کند؛ ‌تيغ‌زني‌ها جاي سالم روي آن باقي نگذاشته‌ است. مادر کيف‌قاپ است و دو دختر را آموزش داده است.

زيور مشکل اخلاقي داشته و ثريا قرعه‌کشي خانگي راه انداخته است و خودش مي‌گويد، کلاهبرداري نکرده است، اما پنجاه شاکي دارد.
نگهبان از پرسش‌هاي ما خسته شده است و با نگاه‌هايش ما را به رفتن ترغيب مي‌کند.
نگاهم روي تسبيحي که روي دست دخترک جوان مي‌چرخد، ميخکوب مي‌‌شود. شايد براي آزادي‌اش نذر کرده باشد؛ اين را با خودم مي‌گويم.
او مي‌گويد: از زندان بدم مي‌آيد و اين را آنقد تکرار مي‌کند که آهنگ صدايش تا مدت‌ها در گوشم باقي است.

جاي تيغ و چاقو روي دست خيرالنسا باقي است، شش بار به زندان افتاده است؛ نه دلي براي او مي‌تپد و نه چشمي در انتظار اوست. از وضعش زياد هم ناراحت نيست. يک سال و نيم را براي حمل چهار گرم کراک بايد در زندان بگذراند؛ تازه شش ماه از حبسش گذشته است.

مسئول کلاس احکام مي‌آيد. او هم مي‌گويد ما به مناسبت‌هاي گوناگون اينجا برنامه داريم؛ در اعياد جشن مولودي داريم و خيلي‌ها اينجا نذر مي‌کنند. بيشتر زن‌ها اينجا با خدا خلوت مي‌کنند و نماز مي‌خوانند.

دور تا دور اتاق چهار زانو با چادرهاي گلدار که حالا روي پاهايشان انداخته‌اند، نشسته‌اند، با چشم‌هاي منتظر نگاهمان مي‌کنند. نگاه‌هايشان از غم و اندوه پر مي‌شود. وقتي از در طوسي رنگ زندان بيرون مي‌روي و نگاهت مي‌کنند.

0 لایک
0 تا کنون ثبت شده است
دانلود آهنگ شاد

Copyright © 2016 All rights Reserved

"دانلود جدید 96 – وی آر 3"download